Nieuws

Leerling Jakko Jonker in Oeganda met Tear

Jakko is met Tear in Oeganda geweest om te kijken bij het waterproject. Hij hield elke dag een verslag bij om ons op de hoogte te houden van zijn belevingen tijdens de reis. • woensdag 10 oktober 2018

Het afgelopen jaar heeft Gomarus Vondelpad 2 (vmbo) maar liefst €11.763,80 opgehaald voor organisatie Tear. Leerling Jakko Jonker haalde in zijn eentje het hoogste bedrag binnen, €1.300,-, en mocht daardoor mee naar Oeganda om te kijken waar het geld terecht komt. Het geld wordt gebruikt voor het waterproject in Uganda, er worden watertanks gebouwd zodat de bewoners gemakkelijker water kunnen halen.

Jakko is met Tear in Oeganda geweest om te kijken bij het waterproject. Hij hield elke dag een verslag bij om ons op de hoogte te houden van zijn belevingen tijdens de reis.

3 oktober 2018: dag 1

‘s Morgens om 03:30 uur ging de wekker. Ik ging mezelf klaar maken voor de reis naar Oeganda. Vanaf Beilen ging ik met de trein naar Schiphol. We moesten om 08:00 uur op Schiphol staan en om 10:40 uur gingen we vliegen. Onderweg hadden we ook een tussenstop in Kigali (Rwanda). Na een uur gewacht te hebben gingen we door naar Entebbe (Oeganda), dat ligt ongeveer 6300 km van Nederland. Daar werden wij opgehaald door de taxi van het kerkelijke trainingscentrum waar we ook die nacht sliepen. Tijdens de rit naar het verblijf kwamen we allemaal kraampjes tegen en mensen die langs/op de weg stonden. Ik keek mijn ogen uit van wat ik allemaal zag. En dat zo laat nog, niet te geloven. Eenmaal aangekomen bij het verblijf waar we gingen slapen, hadden we nog een teambespreking. Daarna gingen we heerlijk slapen in een (nog wel) normaal bed. 

4 oktober 2018: dag 2

‘s Morgens om 07:30 uur (lokale tijd) ging de wekker, we hadden om 08:00 uur het ontbijt. Na het ontbijt vertrokken we naar Mazaka. Tijdens de reis bleven we even staan op de evenaar. Eenmaal aangekomen in Mazaka, na drie uur rijden over soms heel slechte wegen, werden we gastvrij ontvangen door de pastoor. We werden naar een kerkje geleid en daar hadden ze vijf stoelen voor ons klaar gezet op het podium. Ze wilden weten hoe wij heetten en waar wij vandaan kwamen. Vervolgens gingen ze vertellen over de vooruitgang van het dorp en vertelden ze over hoe ze uit hun armoede weg komen. Vanuit erge armoede leren ze een vak, starten een business, kunnen de kinderen naar school en hebben ze te eten. Ik liep samen met een andere reisgenoot naar een school waar ongeveer driehonderd kinderen opzaten. Toen ze ons zagen keken ze heel raar naar ons, want ze zien amper “blanke” mensen. Ze vonden het spannend maar later kwamen ze bij ons staan en konden we een fotootje maken. Later die middag zijn we nog bij een tomatenkweker geweest en bij een passievrucht kweekster. Vervolgens reden we nog een paar honderd kilometer richting het zuiden van Oeganda (Kabale). Dat is ons verblijf voor de aankomende vier nachten. Eenmaal aangekomen werden we gastvrij ontvangen door de eigenaar van het guesthouse. Later die avond kregen we lekker eten en daarna vermoeid en voldaan naar bed.

5 oktober 2018: dag 3

s’ Morgens om 07:00 ging de wekker, 7:30 uur hadden we het ontbijt. Iets daarna gingen we naar een dagopening van de partner van Tear. Na de dagopening kregen we een mooie presentatie te zien met daarin de ontwikkeling van het waterproject. En hoe de organisatie van daaruit naar kleine dorpjes gaat om daar watertanks en -leidingen aan te leggen. Na de presentatie gingen wij met de auto naar de projecten om te kijken hoe een watertank werd gemaakt (zie foto’s). Wat mij echt raakte waren de mensen daar, hoe arm ze waren en hoe ze leefden in kleine huisjes gemaakt van klei en hout. De kinderen daar vonden ons “blanken” eng en kwamen eerst niet dicht in de buurt. Later vonden ze het wat makkelijker om dichterbij te komen, en gingen ze Oegandees praten en natuurlijk begreep ik er niks van. Waarschijnlijk denken jullie ‘hoe worden die watertanks gemaakt en hoe werkt het?’ Nou, het gaat als volgt: eerst word er een cirkel getekend op de plek waar de watertank komt te staan. Vervolgens wordt er een gat gegraven van ongeveer vijfendertig centimeter diep. Dat gat wordt tot aan de bovenkant op gevuld met grote stevige stenen (dat is de fundering). Daarna wordt er grof cement overheen gestort en gelijk een ronde metalen bekistingsnet boven op gezet. Vervolgens worden om dat bekistingsnet nylon zakken gebonden en vast gemaakt met binddraad. Daarna wordt er kippengaas omheen gebracht en omspannen met staaldraad. Tot slot wordt het afgestreken met fijn cement. Na de eerste laag aan de buitenkant volgen er nog twee lagen aan de buitenkant en nog twee lagen aan de binnenkant. En dat alles om hem waterdicht te maken. Deze vierduizend liter watertank wordt gevuld met regenwater vanaf het dak via de goot. Een gezin met zo’n watertank hoeft niet meer helemaal naar beneden te lopen om water op te halen uit het meer. Met een volle tank kan een gezin gemakkelijk een paar maanden vooruit.
Na afloop werden we verrast door de lokale gastvrijheid doormiddel van een uitgebreide maaltijd. Al met al een prachtig project wat mensen echt helpt om aan goed drinkwater te komen. Toen we weer aangekomen waren bij het verblijf kregen we lekker te eten en daarna gingen we lekker slapen!

6 oktober 2018: dag 4

Deze zondagmorgen bezochten we een kerkdienst van de Church of Uganda. De dienst begon om 08.00 uur. Na een mooie dienst met dans en vreugde en een preek door onze reisgenoot Willem, hadden we na de dienst een uitgebreide koffie maaltijd. Zij hadden ook een leuk aandenken voor ons in de vorm van een t-shirt met logo's van alle partijen. Heerlijk te eten bij onze partner.
Later die dag hadden ze voor Janneke en mij een verassing. We kregen niks te horen tot het moment dat we er waren. We gingen eerst wat drinken bij een berg restaurant met uitkijk op een heel mooi merengebied in de bergen. Vervolgens gingen we per auto naar beneden en daar stond een “grote” verrassing te wachten. We gingen met bootjes naar een eiland (ongeveer 15 min. varen). Toen we aankwamen zat ik met grote te kijken hoe het er daar uit zag, heeel mooi. Maar toen... we moesten nog een stukje lopen om helemaal naar de top van het eiland te komen. En daar... ongelofelijk...echt een paradijs (Zie filmpje). Ik zat echt om me heen te kijken en dacht “wow wat kan de wereld toch bijzonder zijn!” We kregen daar heerlijk te eten. We hadden vrije tijd om het eiland te verkennen en ik heb hele mooie foto’s gemaakt. Na een tijdje rond gelopen te hebben gingen wij weer richting de boot. Tijdens de boottocht voeren we nog langs een eiland met zebra’s, ezels en antilopen. Echt heel mooi om te zien! Eenmaal aangekomen bij de auto reden we naar een restaurant waar we nog wat gedronken hadden en wat gegeten. We kregen een prachtige indruk van dit schitterende land. Niet voor niets “de parel van Afrika” genoemd.

Morgen is het mijn laatste dag hier in Oeganda, ik zal vliegen om 23:35 vanaf Entebbe naar Amsterdam.